Γιατί είναι λανθασμένο το κλείσιμο του Πεδίου του Άρεως σε ημέρες κινδύνου πυρκαγιάς
Μια απόφαση που δεν λαμβάνει υπόψη την πραγματικότητα του Πάρκου και τις ανάγκες της πόλης
Το Πεδίον του Άρεως είναι ο μεγαλύτερος αστικός πνεύμονας στο κέντρο της Αθήνας, στην καρδιά των πιο πυκνοκατοικημένων περιοχών της πόλης – Κυψέλη, Γκύζη, Νεάπολη, Εξάρχεια, Πλατεία Βικτωρίας. Είναι ταυτόχρονα ένα πάρκο με σταθερό δίκτυο άρδευσης, ανοιχτό στο κοινό, ένας ζωτικός χώρος ανάσας και δροσιάς για δεκάδες χιλιάδες κατοίκους που δεν έχουν άλλη διέξοδο στον καύσωνα.
Κι όμως, από το 2023, το Πάρκο κλείνει προληπτικά σε ημέρες που η Πολιτική Προστασία κηρύσσει την Περιφέρεια Αττικής σε κατηγορία κινδύνου πυρκαγιάς 5 (πολύ υψηλή). Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό:
Μπορεί το ίδιο μέτρο να ισχύει για το πευκοδάσος του Σχοινιά, τα Μεσόγεια, το Πάνειο όρος και… την Πλατεία Συντάγματος ή το Πεδίον του Άρεως; Γιατί “τσουβαλιάζεται” όλη η Αττική (που φιλοξενεί τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας) σε μία απόφαση;
Πώς εκτιμάται ο κίνδυνος πυρκαγιάς – Τι προβλέπει η Πολιτική Προστασία
Ο Χάρτης Πρόβλεψης Κινδύνου Πυρκαγιάς εκδίδεται καθημερινά από τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας και βασίζεται:
-
Σε μετεωρολογικά δεδομένα (θερμοκρασία, υγρασία, άνεμοι)
-
Στη φαινολογική κατάσταση της βλάστησης (ξηρότητα, ποσότητα καύσιμης ύλης)
- Στο πόσο προσβάσιμοι είναι οι χώροι πρασίνου που κινδυνεύουν
-
Σε τοπικούς δείκτες επικινδυνότητας και ιστορικό πυρκαγιών
Ο χάρτης, δηλαδή, παρουσιάζει γενικές προβλέψεις σε επίπεδο Περιφέρειας, χωρίς να γίνεται ειδική διαφοροποίηση ανάμεσα σε αστικούς χώρους πρασίνου, παραθαλάσσιες περιοχές ή ορεινούς όγκους. Αυτό σημαίνει ότι μια επικινδυνότητα που αφορά τον Υμηττό ή το Άλσος Συγγρού, οδηγεί στο ίδιο μέτρο και για το Πεδίον του Άρεως.
Το Πεδίον του Άρεως δεν είναι ένα ξερό δάσος – Είναι ένα αρδευόμενο, ζωντανό πάρκο
Το Πεδίον του Άρεως αρδεύεται σε όλη του την έκταση με αυτόματο δίκτυο, γεγονός που μειώνει σημαντικά την ξηρασία της βλάστησης και άρα τον κίνδυνο αυτανάφλεξης ή ταχείας εξάπλωσης φωτιάς. Δεν πρόκειται για ένα εγκαταλελειμμένο περιαστικό άλσος με ξερή ύλη, αλλά για έναν ζωντανό, συντηρημένο χώρο εντός του αστικού ιστού.
Η απόφαση να κλείνει το Πάρκο σε τέτοιες περιπτώσεις σημαίνει πρακτικά:
-
Ασφυξία για χιλιάδες ανθρώπους που δεν έχουν εναλλακτικό χώρο σκίασης ή δροσιάς
-
Αυξημένος κίνδυνος θερμικής καταπόνησης, ειδικά για ηλικιωμένους, παιδιά, ανθρώπους που ζουν χωρίς κλιματισμό
Η ανθρώπινη παρουσία είναι το ισχυρότερο μέσο αποτροπής εμπρησμού
Η εμπειρία του Οκτωβρίου 2024 το αποδεικνύει: όταν ρίχτηκε φωτοβολίδα από την Πλατεία Πρωτομαγιάς προς το Πάρκο, η άμεση αντίδραση των πολιτών που βρίσκονταν εντός του Πεδίου του Άρεως αποσόβησε τα χειρότερα. Χωρίς αυτούς, η πυρκαγιά θα μπορούσε να είχε εξαπλωθεί σε δευτερόλεπτα.
Η παρουσία ανθρώπων δεν αυξάνει τον κίνδυνο – τον μειώνει. Οι κλειστοί και ερημωμένοι χώροι είναι πιο ευάλωτοι σε εμπρηστικές ενέργειες, ειδικά σε αστικό περιβάλλον.
Καμία πρόβλεψη για υδροφόρες φέτος – κατευθείαν “λουκέτο”
Αξιοσημείωτο είναι ότι, για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, δεν έχει προβλεφθεί η στάθμευση υδροφόρου οχήματος ούτε της Πυροσβεστικής, ούτε μέσω ιδιωτικής σύμβασης για την ενίσχυση της ετοιμότητας. Εφαρμόζεται απλώς οριζόντιο “λουκέτο”.
Αντί να ενισχυθούν η επιτήρηση, η επαγρύπνηση, οι εφεδρείες, η Πολιτική Προστασία απομακρύνει τον κόσμο από το μόνο πράσινο καταφύγιο που διαθέτει το κέντρο της Αθήνας.
Ένα πράσινο που δεν το βλέπει κανείς, είναι σαν να μην υπάρχει
Η λογική της πρόληψης δεν μπορεί να είναι επιλεκτικά αυστηρή και επιφανειακά “προστατευτική”. Το Πάρκο είναι χώρος ζωής. Το να το κλείνεις επειδή υπάρχει αυξημένος κίνδυνος φωτιάς σε όλη την Αττική – χωρίς να κάνεις διάκριση για τη μορφή, την άρδευση, τη χρήση του χώρου – είναι όχι μόνο άδικο αλλά και επικίνδυνο για την πόλη και τους κατοίκους της.
Αυτό που χρειάζεται το Πεδίον του Άρεως δεν είναι σιωπή και λουκέτα, αλλά φροντίδα, παρουσία, επαγρύπνηση και σωστά μέτρα πολιτικής προστασίας.
Διαβάστε ακόμα:
Αφήστε ένα σχόλιο: