Ενώ παραμένει σε εκκρεμότητα η απάντηση της Περιφέρειας Αττικής για τους λόγους που καθυστερεί η ανακατασκευή του μεγάλου χώρου άθλησης των περίπου πέντε στρεμμάτων στο Πεδίον του Άρεως, οι εικόνες από το Πάρκο και το Άλσος Ευελπίδων έρχονται να υπενθυμίσουν μια σκληρή πραγματικότητα: την απουσία στοιχειωδών, οργανωμένων και ασφαλών υποδομών άθλησης σε έναν από τους μεγαλύτερους δημόσιους χώρους πρασίνου της Αθήνας.

Οι φωτογραφίες δείχνουν αυτοσχέδιες εγκαταστάσεις γυμναστικής, φτιαγμένες από σιδηρολοστούς, σανίδες και τσιμέντο για βάρη. Κατασκευές πρόχειρες, λύσεις ανάγκης, που θυμίζουν περισσότερο εικόνες από υποβαθμισμένες περιοχές χωρίς δημόσιες υποδομές, παρά ένα κεντρικό πάρκο ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Κι όμως, αυτές είναι οι «λύσεις» που αναγκάζονται να επινοούν οι πολίτες για να μπορέσουν απλώς να γυμναστούν.

Όταν ο δημόσιος χώρος δεν καλύπτει ούτε τα βασικά

Το Πάρκο και το Άλσος Ευελπίδων, αρμοδιότητας του Δήμου Αθηναίων, είναι χώροι που καθημερινά φιλοξενούν δεκάδες ανθρώπους: κατοίκους της περιοχής, νέους, μεγαλύτερους σε ηλικία, ανθρώπους που θέλουν να κινηθούν, να αθληθούν, να φροντίσουν την υγεία τους χωρίς κόστος. Σε μια εποχή που η σωματική άσκηση προβάλλεται –και σωστά– ως βασικός πυλώνας δημόσιας υγείας, θα περίμενε κανείς ότι οι στοιχειώδεις υποδομές θα ήταν αυτονόητες.

Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε αυτοσχέδιες κατασκευές που δεν πληρούν κανένα κριτήριο ασφάλειας. Μεταλλικές ράβδοι, πρόχειρα δεμένα ξύλα, τσιμεντένια βάρη. Δεν πρόκειται για «εναλλακτική άσκηση» ούτε για κάποιον δημιουργικό πειραματισμό στον δημόσιο χώρο. Πρόκειται για ανάγκη. Για την προσπάθεια των πολιτών να καλύψουν ένα κενό που το κράτος και η αυτοδιοίκηση αφήνουν ανοιχτό εδώ και χρόνια.

Το χαμένο στοίχημα του χώρου άθλησης στο Πεδίον του Άρεως

Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι στο Πεδίον του Άρεως υπήρχε ιστορικά ένας μεγάλος, οργανωμένος χώρος άθλησης, περίπου πέντε στρεμμάτων, που εξυπηρετούσε χιλιάδες ανθρώπους από το κέντρο της Αθήνας και τις γύρω γειτονιές. Ένας χώρος που σήμερα παραμένει σε αναμονή ανακατασκευής, με υποσχέσεις, ανακοινώσεις και καθυστερήσεις να διαδέχονται η μία την άλλη.

Την ώρα που αναμένουμε επίσημες απαντήσεις για το τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί το έργο δεν προχωρά, η πραγματικότητα στο έδαφος είναι αμείλικτη: οι ανάγκες υπάρχουν, οι άνθρωποι συνεχίζουν να έρχονται στο πάρκο, αλλά οι υποδομές απουσιάζουν. Και έτσι, τη θέση της οργανωμένης πολιτείας την παίρνουν οι αυτοσχέδιες λύσεις.

Ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και δημόσιας υγείας

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι πρωτίστως ζήτημα ασφάλειας. Οι πρόχειρες κατασκευές εγκυμονούν κινδύνους τραυματισμού, ειδικά όταν χρησιμοποιούνται καθημερινά και από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Είναι επίσης ζήτημα αξιοπρέπειας: ο δημόσιος χώρος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως χώρος «ό,τι να ’ναι», όπου ο καθένας προσπαθεί μόνος του να μπαλώσει τις ελλείψεις.

Και, τέλος, είναι ζήτημα δημόσιας υγείας και κοινωνικής πολιτικής. Η δωρεάν πρόσβαση σε ασφαλείς υποδομές άθλησης δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική υποχρέωση μιας σύγχρονης πόλης που θέλει να φροντίζει τους κατοίκους της.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους

Οι φωτογραφίες από το Πάρκο και το Άλσος Ευελπίδων δεν χρειάζονται πολλά σχόλια. Μιλούν από μόνες τους. Δείχνουν τη δημιουργικότητα των πολιτών, αλλά ταυτόχρονα και την απουσία σοβαρού σχεδιασμού. Δείχνουν ανάγκη, αλλά και εγκατάλειψη.

Το ερώτημα παραμένει: πόσο ακόμα θα θεωρούμε «φυσιολογικό» να καλύπτονται βασικές ανάγκες με πρόχειρες λύσεις; Και πότε επιτέλους οι αρμόδιοι φορείς θα δώσουν μια σαφή, πειστική απάντηση – και κυρίως μια ουσιαστική λύση – για τον χώρο άθλησης στο Πεδίον του Άρεως;

Διαβάστε ακόμα:

Γιατί καθυστερεί η επανακατασκευή του χώρου άθλησης στο Πεδίον του Άρεως – Επιστολή προς τον Νίκο Χαρδαλιά