Plásmata 3 στο Πεδίον του Άρεως: Καλλιτέχνες, Έργα και Δημόσια Τέχνη στην Αθήνα 2025

Από τις 27 Μαΐου έως τις 15 Ιουνίου 2025, το Πεδίον του Άρεως φιλοξενεί την έκθεση Plásmata 3, μια πρωτοβουλία της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Πρόκειται για μια ανοικτή στο κοινό εικαστική παρέμβαση, με έργα σύγχρονης τέχνης που ενσωματώνονται στον φυσικό χώρο του πάρκου.

Η έκθεση περιλαμβάνει δημιουργίες από 25 καλλιτέχνες, με νέες παραγωγές, έργα από τη συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση, αλλά και συμμετοχές από τα προγράμματα ONX και AiR. Παρουσιάζονται επίσης έργα που εκτίθενται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Οι επισκέπτες μπορούν να ανακαλύψουν τα έργα μέσα στα παρτέρια και στις διαδρομές του Πεδίου του Άρεως, έξω από τις συνήθεις οδούς περιήγησης.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης πολιτιστικές εκδηλώσεις, μουσική, ραδιοφωνικές εκπομπές, εργαστήρια, προβολές ταινιών και δράσεις συμμετοχής της τοπικής κοινότητας. Όλες οι δραστηριότητες είναι δωρεάν και πραγματοποιούνται στον ανοιχτό δημόσιο χώρο.

Τα Plásmata 3 επιδιώκουν να ενισχύσουν τον ρόλο του Πεδίου του Άρεως ως σημείου πολιτιστικής συνάντησης, προβάλλοντας την τέχνη στον δημόσιο χώρο της Αθήνας και δημιουργώντας ευκαιρίες για συλλογική εμπειρία και εξερεύνηση.

Οι καλλιτέχνες και τα έργα

Η έκθεση Plásmata 3 στο Πεδίον του Άρεως παρουσιάζει έργα από 25 καλλιτέχνες που εξερευνούν τη σχέση του φυσικού με το τεχνητό, του μύθου με την τεχνολογία, της ιστορίας με τη φαντασία. Τα έργα εκτείνονται στον δημόσιο χώρο του πάρκου, ενσωματώνονται στο φυσικό τοπίο και προσκαλούν τους επισκέπτες σε μια εμπειρία τέχνης ανοιχτή και προσβάσιμη.

Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης παρουσιάζει την Αναρχαιολογική Αναπαράσταση (2025): γλυπτά κίονες που προσκαλούν τον επισκέπτη να ξεκουραστεί, ενεργοποιώντας μια queer προσέγγιση της αρχαιότητας. Ο Andreas Wannerstedt με το Focus! (2024) διερευνά τη σύγχυση ανάμεσα στο πραγματικό και το ψηφιακό, με αναφορά στον στωικό φιλόσοφο Χρύσιππο.

Η Ναταλία Μαντά παρουσιάζει το Mother (2023), ένα αρχέγονο γλυπτό μητέρας-θεάς, που λειτουργεί ως αρχαιολογία του μέλλοντος. Οι Joana Hadjithomas & Khalil Joreige με το Where Is My Mind? (2020) εμπνέονται από τον Σεφέρη και τη μνήμη της Μεσογείου, μέσα από μια εγκατάσταση με ελληνιστικά αγάλματα και ψηφιακά στοιχεία.

Η Έφη Γούση με το Tectonic Riders (2025) δημιουργεί ένα τελετουργικό αναγέννησης σε μεταποκαλυπτικό τοπίο. Οι The Callas παρουσιάζουν δύο έργα: το Punkthenon (2022), έναν σουρεαλιστικό Παρθενώνα από μάρμαρα της πόλης, και το Beware of the Dogs (2001), μια ειρωνική αφήγηση για την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων και ζώων.

Ο Αίας Κόκκαλης με το Ares Awakening (2025) συνδυάζει ψηφιακά πλάσματα και πραγματικές εικόνες ειδήσεων, θέτοντας ερωτήματα για την αποδοχή του «άλλου». Ο Moritz Simon Geist με το Hard Times – Soft Sounds (2021) μετατρέπει τα κοχύλια σε μουσικά όργανα, σε μια ποιητική αναφορά στον ήχο του κόσμου που αλλάζει.

Οι Jiabao Li, Matt McCorkle & Botao ‘Amber’ Hu με το EchoVision (2024) χρησιμοποιούν επαυξημένη πραγματικότητα για να εξερευνήσουν την ηχητική αντίληψη στον σκοτεινό χώρο του πάρκου. Ο Μανούσος Μανουσάκης με το Neighbors (2025) ζωντανεύει φανταστικά πλάσματα, ανάμεσα στο σχέδιο και την υλική τους παρουσία.

Ο Robert Wilson παρουσιάζει το Kool, Snowy Owl (2006), μια φωτισμένη κουκουβάγια που εξερευνά τον κύκλο της φύσης. Η Τζάνις Ράφα με το Love me. Lick me. Forgive me. (2023–2024) σχολιάζει σχέσεις εξουσίας, φροντίδας και συναισθημάτων μέσα από το βλέμμα ενός ζώου.

Ο Ziad Antar με δύο έργα (Tokyo Tonight, Metronome) συνδυάζει εικόνες της καθημερινότητας με ερωτήματα για τον χρόνο και τον χώρο. Ο DIONYSIOS τοποθετεί στο πάρκο το Meditation on Time (2022–2025), ένα αγροτικό φορτηγό ως μνημείο καθημερινής ιερότητας.

Οι John Fitzgerald & Godfrey Reggio, με την υποστήριξη του Φεστιβάλ των Καννών, φέρνουν το The Vivid Unknown: CloudQatsi (2025), μια εγκατάσταση για το περιβάλλον και την τεχνολογία. Ο William Kentridge με το Shadow Procession (1999) παρουσιάζει μια πομπή σκιών και μορφών από την παγκόσμια κοινωνική ιστορία.

Το ντουέτο Kalos&Klio δημιουργεί το The Keeper of the Garden (2025), έναν ψηφιακό τοτέμ που συμβολίζει την ενότητα. Η Μαρία Μαυροπούλου με το The Sleight of the Machine (2025) μας εμπλέκει σε μια οπτική ψευδαίσθηση, διερευνώντας τη σχέση θεατή και μηχανής.

Η Martyna Marciniak με το Anatomy of Non-Fact (2024) εξερευνά τις ψευδαισθήσεις της τεχνητής νοημοσύνης, ενώ η Κατερίνα Κομιανού με τα Κειμήλια (2024–2025) καταγράφει την πόλη της Αθήνας με φιλμάκια Super 8, λίγο πριν εξαφανιστεί. Ο Pierre-Christophe Gam με το The Sanctuary of Dreams (2025) στήνει έναν χώρο περισυλλογής και οραματισμού για το μέλλον.

Η ομάδα Yoann Bourgeois Art Company με το Approach 17. Opening (2023) παρουσιάζει μια αέναη άνοδο μέσα από μια λευκή σκάλα που αιωρείται. Τέλος, η Noemi Iglesias Barrios με το The Falling City (2025) δημιουργεί ένα μνημείο για την αγάπη, ενεργοποιούμενο από την ανθρώπινη επαφή.

Διαβάστε ακόμα:
Plasmata 3 στο Πεδίον του Άρεως από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση 27/05 – 15/06/25